مزد هدایت کردن دیگران

امام صادق (ع ) در ضمن حديث طولانى فرمود: در ميان بنى اسرائيل ، روزى شيطان ، عابدى را گول زد به طورى كه او را واداشت كه به در خانه يك زن بدكاره اى رفت تا با او زنا كند.

آن زن به او گفت : ترك گناه آسانتر از درخواست توبه است ، وانگهى چنين نيست كه هرتوبه اى قبول شود (همين دو كلمه باعث شد كه آن ) عابد از تصميم خود منصرف شد ، و اتفاقا همان شب ، آن زن بدكاره مرد ، وقتى كه صبح شد ديدند بر بالاى در خانه او نوشته شده : ( احضروا فلانه فانها من اهل الجنة ) (حاضر بشويد به خانه فلان زن  (و جنازه او را برداريد) او اهل بهشت است )

مردم درشك و ترديد قرارگرفتند و سه روزجنازه او را از روى شك برنداشتند ، خداوند به پيامبرى از پيامبران بنى اسرائيل كه همان موسى(ع) بود  وحى كرد كه كنار جنازه آن زن برو و برآن نماز بخوان و به مردم دستور بده بر جنازه او نماز بخوانند ، من اورا بخشيدم ، و بهشت را بر او واجب نمودم ، به خاطراينكه یکی از بنده های مرا از گناه و آلودگى ، منصرف ساخت.

( وسائل الشيعه ج 11 ط جديد ص 406)

توبه واقعی

جابربن عبدالله انصارى گويد: شخصى بيابانى درمدينه به مسجد پيامبر(ص) آمد و عرض كرد: خدايا من از تو طلب آمرزش و توبه مى كنم ، سپس ‍ مشغول نماز شد ، پس ازنمازحضرت على(ع ) به اوفرمود: سرعت زبان تنها به استغفار ، توبه دروغگويانست ، توبه اين چنينى ، خود  نياز به  توبه دارد.

او عرض كرد: توبه حقيقى چگونه است ؟ على (ع ) فرمود: توبه اسمى است كه داراى شش شاخه است. 1- پشيمانى از گناهان گذشته. 2 - انجام واجبات از دست رفته. (قضا) 3 - حقوق مردم را به آنها رد كردن. 4 - ذوب كردن گوشت بدن در راه اطاعت ، همانگونه كه در راه گناه روئيده شده بود. 5 - چشاندن رنج و سختى اطاعت به جان ، همانگونه كه شيرينى گناه را به جان مى چشاندى. 6 - گريه عوض همه خنده هائى كه كرده اى.

تفسير روح البيان برسوى ج 8 ص 315 ( ناگفته نماند كه اين شرائط ، شرائط توبه كامل است ، ولى توبه در مرحله پائين به پشيمانى از گناهان قبل و تصميم بر عدم گناه بعد و اداى حق الله و حق الناس ، حاصل مى شود )

ابوذر در فکر آخرت

روزى مهمانى بر ابوذر وارد شد ، ابوذر به او گفت معذرت مى خواهم كه من بر اثر گرفتارى نمى توانم شخصا از تو پذيرائى كنم ، ولى چند شتر در فلان نقطه دارم ، قبول زحمت كن بهترين آنها را بياور( تا براى تو قربانى كنم ) ميهمان رفت شتر لاغرى با خود آورد ، ابوذر به او گفت : به من خيانت كردى چرا چنين شترى آوردى ؟

او در پاسخ گفت : من فكر كردم روزى به شترهاى ديگر نيازمند خواهى شد.

ابوذرگفت: روزنيازمن زمانى است كه مرا در قبر میگذارند ، از طرفى خداوند درقرآن میفرمايد : لن تنالوالبرحتى تنفقوا مما تحبون : هرگزبه حقيقت نيكوكارى نمیرسيد مگراينكه ازآنچه دوست میداريد درراه خدا اتفاق كنيد.

( مجمع البيان ج 2 ص 74)

این مطلب ثابت شده است که اگر فردی حقیقتا از عقاب گناه بترسد ، یا اصلا مرتکب نخواهد شد و یا به زودی توبه خواهد نمود ، به این داستان توجه فرمائید.

ابوحمزه ثمالى از حضرت زين العابدين (ع) نقل كرد كه آن جناب فرمود: مردى با زن خود به کشتى نشست ، كشتى دراثرامواج درهم شكسته شد ، ازمسافرين غيراز آن زن ، كسى نجات نيافت و در ميان جزيره اى افتاد.

در آن جزيره مرد راهزنى بود كه ازهيچ معصيتى خود دارى نداشت ، اتفاقا با او روبرو شد ، چشم راهزن به زنى تنها و بى مانع افتاد ، هيچ احتمال نمیداد به اين وضع در جزيره زنى را ببيند ، با تعجب پرسيد تو از آدميانى يا از جنيان ، جواب داد از بنى آدمم ، راهزن بخيال خود وقت را غنيمت شمرده بدون اينكه كلمه اى از او پرسش كند آماده عمل نامشروع گرديد ، دراين هنگام چشمش به آن زن افتاد ديد چنان لرزه اندامش را فراگرفته كه مانند شاخه درخت تكان میخورد ، پرسيد از چه مى ترسى ؟ با سر اشاره به طرف آسمان نموده گفت از خدا مى ترسم ! سئوال كرد آيا تاكنون چنين پيش آمدى برايت رخ داده كه به نامشروع با مردى جمع شوى ، گفت به عزت پروردگارم سوگند هنوز چنين كارى نكرده ام .

ارتعاش مفاصل زن و رنگ پريده اش اثرى شايسته در آن راهزن نمود ، گفت با اينكه تو تاكنون چنين كارى را نكرده اى ، اين بار هم به اجبار من با نارضايتى تن در میدهی اينطورمى ترسى ، به خدا سوگند من از تو سزاوارترم به اين گونه ترسيدن ، ازجا حركت كرده منصرف شد به خانه و خانواده خود برگشت و از گناهان گذشته توبه نمود.

در راه مصادف با راهبى شده مقدارى با هم راه پيمودند ، حرارت آفتاب بر آنها تابيد ، راهب گفت جوان ! خوبست دعا كنى خداوند ما را بوسيله ابرى سايه اندازد كه از حرارت خورشيد آسوده شويم ، جوان با شرمندگى اظهار داشت مرا در نزد خداى كار نيكى نيست كه جرائت تقاضا داشته باشم ، راهب گفت پس من دعا مى كنم تو آمين بگو ، جوان قبول كرد.

راهب دست نياز دراز كرده از خداوند درخواست سايه اى از ابر نمود و راهزن آمين گفت ، سايه ابری پدیدارشد ، به راه خود ادامه دادند ، بيش ازساعتى راه نپيمودند تا برسر يك دو راهى رسيدند ، جوان از يك طرف ، راهب از جاده ديگر از هم جدا شدند ، يك مرتبه راهب توجه كرده ديد ، ابر به همراه جوان میرود ، به او گفت اكنون معلوم شد تو از من بهترى ، دعاى تو مستجاب شد نه من ، بايد داستان خود را بريم شرح دهى ، جوان داستان زن را برايش ‍ تفصيلا بيان كرد.

( فقال غفر لك ما مضى حيث دخلك الخوف ، فانظر كيف تكون فيما تستقبل )

خداوند بواسطه همان ترسي كه ترا فرا گرفت گناهان گذشته ات را آمرزيد اينك متوجه باش در آينده ، خود را از خطا نگهدارى.

( اصول كافى ج 2 ص 70)